“Everybody wants happiness without any pain, but you can’t have a rainbow without a little rain.”  - Unknown

Well, what a day. Net nadat ik wakker was voelde ik de bui al hangen. Een slechte, slechte dag. Ik miste de bus, daarna kwam ik in een bus terecht waar een man, kettingroker, het heerlijk vond af en toe mijn kant op te kijken en uit te ademen. Tijdstip : 08.00 uur. Van kwaad naar erger pakte ik de metro naar mijn stage, waar vervolgens voor 4 haltes een dronken man naast mij kwam zitten.

Terwijl ik al mijn frustraties uitte op mijn telefoon zag ik vanuit mijn ooghoeken een vrouw instappen met een blind-geleide hond. Ik stopte mijn arme telefoon terug in m’n zak en viel stil vanbinnen. Mijn frustraties maakte plek voor een beetje schuld. Hoe durfde ik, die bijna alles had, behalve een goede dag, te klagen als er ook mensen zijn die niet eens kunnen zien of weten of ze het einde van de dag wel halen ? Hoe kan ik klagen over het feit dat mijn haar niet goed zit terwijl sommige mensen geen haar hebben door een ernstige ziekte of een arm kwijt zijn ?

Dit betekent natuurlijk niet dat we nooit eens mogen klagen, ik kan mij voorstellen dat als je een baal-dag hebt je het bij iemand kwijt wilt, iemand die je steunt. Tegenwoordig wordt over elk zuchtje wel geklaagd en het is oke , maar onthoud wel dat het niet het einde van de wereld is. Alle levens verschillen, de ene heeft altijd wind mee, terwijl de ander juist van alles iets positiefs moet maken.