Vol vreugde staat ze op en kijkt ze met haar bruine ogen uit het raam door de donkere lege straten. Ze neemt een warme douche en kleedt zich vervolgens om met de kleren die ze een dag van te voren al had uitgezocht. Ze stift haar lippen met felrode lippenstift en stijlt haar pikzwarte lokken om haar outfit helemaal af te maken. Ze trekt haar zwarte stiletto’s aan en loopt haastig het huis uit.

Het is nog donker buiten en elke lantaarnpaal maakt het veiliger voor haar. Ze is bang van het donker en van de straten. Met een snelkloppend hart en een trillend lichaam kijkt ze haastig om zich heen terwijl ze loopt. Ze vertrouwt haar omgeving niet, ze vertrouwt het donker niet. Lopend naar haar bestemming hoort ze dubbele voetstappen, niet alleen die van haar maar ook die van iemand anders. Ze houdt haar hart vast en loopt steeds sneller. Ze hoort dat de voetganger achter haar ook sneller loopt, ze hoort gehijg en haar angst voor het donker is nu groter dan ooit. Terwijl ze voorzichtig een kijkje naar achter wil nemen groet de voetganger haar vriendelijk, maar ze vertrouwt het niet. Haar hart dat tegen haar zegt dat ze de angst moet loslaten en haar hersenen die zeggen dat geen enkel ziel te vertrouwen is.

Terwijl ze haastig een steegje inloopt voelt ze een hand op haar trillende schouder en een andere hand op haar rode lippen. De voetganger die haar vriendelijk groette is nu haar grootste vijand. Terwijl haar warme tranen over haar koude gezicht rollen luistert ze naar wat de man haar vraagt. Haar hersenen spraken de waarheid, haar hart had haar bedrogen. Geen enkele ziel is te vertrouwen. De koudbloedige voetganger fluistert zachtjes in haar oor: ‘’Als je goed naar mij luistert ga ik je geen pijn doen’’. Elke woord dat haar oor betreedt klinkt als de duivel tegen haar praat. Haar lichaam is bemachtigd door de duivel en zachtjes betast hij haar ziel. Elke traan voelt als een bloeddruppel en elke beweging als een zonde. De voetganger is een duivel, haar grootste vijand en hij beheerst haar nu.

Met zijn mollige handen glijdt hij over haar warme en trillende lichaam. Hij weet dat hij fout is maar overschrijdt toch elke regel, de normen en waarden van de mens, en kiest voor zijn genot. Hij duwt haar machteloze lichaam tegen de koude muur van het steegje en duwt zijn zwetende en stinkende lichaam tegen de hare. Zij wacht op een engel die haar nog op tijd kan bevrijden, maar ziet geen mens op straat lopen. Hij trekt de knopen van zijn jeans open en trekt haastig zijn broek omlaag. Zij, die weet wat gaat gebeuren, bidt vanuit haar hart naar God; ‘’bevrijdt me God, laat de duivel verdwijnen en laat mijn ziel schoon achter’’, maar daar was het te laat voor. De duivel trok haar zwarte panty naar beneden en betrad haar trots en waardigheid.  

De duivel neemt genot uit de donkerste plekken. Hij trekt zijn afgezakte broek omhoog en knoopt zijn broeksknopen haastig dicht. Hij loopt weg zonder enkel zichtbaar spoor of blik naar achter. Het onzichtbare spoor die hij heeft achtergelaten zit in haar. De wond die nooit zal helen en een ziel die betreden is door de duivel.

Verlaten en machteloos ligt ze op de grond van een koud en donker steegje. Geen engel die haar heeft bevrijdt en geen god die naar haar heeft geluisterd. Zij vertrouwt het donker niet en vertrouwt geen enkele ziel.