Ik schrik op van een geluid dat in mijn linkeroor tettert. Mijn wekker. Ik wrijf ik m’n ogen en rek me uit en realiseer me dat ik vandaag mijn eerste stage dag bij DNAMC ga beleven. Snel jump ik uit m’n bed en spring onder de douche. Anderhalf uur later sta ik in Rotterdam, ik loop het metrostation uit en slenter door de stad. Nog een paar stappen en het leven van 9 tot 5 voor vier maanden gaat beginnen.

Het is nu alweer 12:00 uur, de tijd gaat snel. Er zijn zoveel dingen op mij afgekomen in de afgelopen 3 uur. Ik loop door het gebouw en kijk me ogen uit in de studio. Wel heel vet. Microfoontje hier, iMac daar.
Net nadat we weer gesetteld zijn achter onze bureaus na een mega werkoverleg zitten we opeens in het donker! Wat is dit nou weer? Stroomstoring … typical op je eerste stage dag!
‘Half uur wachten en anders naar huis!’ wordt er geroepen. Ik probeer nog wat te schrijven aan m’n blog met ouderwets pen en papier maar echt concentreren is er ook niet bij.

Half vier, er wordt ons gezegd dat we naar huis kunnen. Nice, maar hoe kom ik thuis als de metro’s niet eens rijden? En dat was een hele goede vraag. Twee vlokken sneeuw, stroomstoring en de hele stad ligt plat. Wat een drama! Ik probeer me in een overvolle bus te wurmen om zo bij Centraal Station te komen. Eindelijk op Centraal aangekomen lijkt het wel of er een ontzettend misdrijf is gepleegd, ik heb nog nooit zoveel politie en NS medewerkers bij elkaar gezien. Alle winkels zijn donker en gesloten. Liet ik nou net trek hebben in een kroketje. Verwilderd loop ik op een NS medewerker af met de vraag of er nog een trein naar Schiedam Centrum rijd. De man kijkt me verbaasd aan en zegt; ‘Ja, natuurlijk!’ .. ‘Oh dankjewel’ mompel ik, ik voel me een beetje dom en trek snel een sprintje naar het spoor waar mijn trein op me wacht. Zuchtend laat ik me vallen in een stoel en bedenk me hoe afhankelijk de grootste stad van Nederland is van stroom. Zou dit dan echt het einde van de wereld betekenen? ;)