Mijn ziel geef ik bloot. Mijn mondhoeken trekken zich op van oor tot oor terwijl ik  mijn gebit tot aan mijn achterste kiezen laat stralen. Als ik uiteindelijk mijn hoofd op til om mijn moeder met waterige ogen aan te kijken, trekken mijn buikspieren zo erg dat ik weer voorover buig van de pijn. Ik wil niets liever dan de controle hebben over mijzelf en met trillende handen veeg ik mijn tranen van mijn wangen. Maar ik kan niet stoppen met lachen…

Mijn wereld wordt ingekleurd door vrolijke kleurpotloden van dopamine verlost uit mijn brein bij het vinden van wat mij gelukkig maakt. Maar de punten verslijten, de kleuren vervagen en mijn ziel verscheurd langzaam en pijnlijk. Emoties. Ik ben gevoelig. Ik ben overgevoelig voor ze..

Strelend verschuiven zij een pluk haar en fluisteren zachtjes in mijn oor, schrijven de antwoorden op het spiegelbeeld wat zij mij voorhouden. Emoties, gevoelens die ik in hun handen leg met de eventuele mogelijkheid ze te twisten en verdraaien.

“In elke grap zit een kern van waarheid” is hoe de gezegde luid.
Met humor neem je afstand van het leven door als het ware lijnen uit de werkelijkheid op extreme wijze door te trekken waardoor je de realiteit van de wereld op je heen terug vindt in een grote lachspiegel. Een lachspiegel die de tragedies om jou heen weerspiegelen en emoties in balans brengen door je te tijdelijk te bevrijden van de werkelijkheid. Er ontstaat een spanningsveld tussen de voorstelling van zaken in de grap en de normaal beleefde werkelijkheid.

Humor pas je niet alleen toe op jezelf, maar ook op anderen om je heen, of de wereld om je heen, jou referentiekader. Hierdoor verbaast het mij niet dat mijn favoriete cabaretiers afkomstig zijn uit volkeren, slachtoffer van jarenlange tot op heden onderdrukking, als de Afro-Amerikaanse. Zij openbaren waarheden over politieke spelletjes, racisme, drugsgebruik en nog veel meer tot op hun eigen gedachtes doormiddel van het voorhouden van een lachspiegel die zichzelf en de realiteit van de  wereld om hen heen weergeeft. Waarna zij de ogen van hun publiek openen en hun blik verhelderen.

Degenen om mij heen. Eerder ben ik slordig geweest, met het uitkiezen van de vingers die de pluk haar strelend verschoven tot achter mij oor, om mij de antwoorden in te fluisteren. Het uitkiezen van de enige handen met grip op de vrolijke kleurpotloden van dopamine, in staat om mijn wereld in te kleuren en mij doormiddel van antwoorden op mijn vragen mijn zwakke plekken aan te wijzen schrijvend op mijn spiegelbeeld.


Eerder was ik slordig, nu kies met veel zorgvuldigheid.