Wachtend op mijn broer, bevond ik mij laatst op een treinstation. Slurpend aan mijn warme cappuccino staarde ik naar de voorbijkomende mensen terwijl ik wegzakte op een koud metalen bankje. Een dakloze man zat naast mij en staarde met mij mee terwijl hij zijn blowtje rookte…





Terwijl de mensen op het station langs ons bankje liepen, las ik hun gezichten. De ogen van de voorbijgangers gleden langs mijn opgedofte outfit waarin ik die avond uit zou gaan en vervolgens langs de donkerblauwe overal van mijn dakloze buurman, waarin hij waarschijnlijk al weken rondliep. We zaten zo dicht bij elkaar dat de geur van zijn bier en mij n parfum zich met elkaar mengden…

Ik kan me nog goed herinneren dat het station van mijn geboortestad er vroeger heel anders uitzag. In plaats van grote glazen bushaltes, waren bijna gesloten hokjes met kleine houten bankjes, waar vaak daklozen onder sliepen. Als 11-jarig meisje onderweg naar school met een volle lunchtas bood ik eens één van de daklozen een boterham aan. Waarna een vrouw naast mij vertelde dat niet meer te doen, want “zwervers zijn dakloos, omdat zij dat zelf willen”. “Ze zijn te druk met hun verslaving om wat nuttigs te doen” voegde de vrouw eraan toe. Ik snapte niet dat ik de dakloze meneer niet mocht geven waar ik teveel van had, omdat hij verslaafd zou kunnen zijn. Ik begreep het niet en keek de vrouw aan met mijn grote groene ogen vol ongeloof.

Nu zat ik daar tien jaar later naast zo’n zelfde man. Dakloos, ongeschoren, in vuile kleding en met in zijn linkerhand zijn ene verslaving en in zijn rechter de andere. Om door iedereen gezien te worden, zonder schaamte.

Een trein stopt voor ons en uit een eersteklas coupé stappen net geklede dames en heren. Een jongeman met een zelfverzekerde uitstraling stopt precies voor ons bankje om zijn veters te strikken. Hiervoor zet hij zijn leren aktetas, met het logo van een bedrijf met een grote naam in de olie-industrie erop voor ons neer op het perron. Terwijl hij opstaat werpt hij een blik vol afgunst op de dakloze man en loopt hierna snel verder.

De jongeman werkte voor een groot bedrijf. Grote bedrijven die steeds meer en meer willen bezitten en dit werkelijkheid maken worden gezien als succesvol. Bedrijven met vaak negatieve consequenties voor het milieu, zoals het vernietigen van de aarde waar we wonen, groeien in belang voor alles wat we willen hebben.

Als je breder naar de definitie van verslaving kijkt, kan je het zien als een tijdelijke opluchting en hunkering met na verloop van tijd negatieve consequenties. En zo was de dakloze man naast mij slechts een maatpak en een leren aktetas verwijderd van een schouderklopje in plaats van een blik vol afgunst van zijn medeverslaafde...