Mijn vriendin en ik maakte foto’s van alles om mij heen, om bestempeld te worden als echte toeristen terwijl wij achter ons gids aan hobbelde. De rest van de groep vergezelde ons door de wonderlijke parken en moedigde ons aan door hetzelfde gedrag te vertonen. De toeristen groep die uitsluitend bestond uit hoogblonde prachtige mensen met grote blauwe ogen. Allen hadden ze zo’n perfecte glimlach dat het leek alsof het stuk-voor-stuk gepensioneerde, huidige of toekomstige modellen waren voor Kukidentreclames.

De zon scheen fel, maar het weerhield ons niet te genieten van de over-zomerse dag. We volgden gezamenlijk het pad, achter onze gids aan die ons een beetje zenuwachtig om fouten te maken informeerden over de standbeelden die onze groep passeerde. Ik vroeg me af of hij zweette door de zon of door de zenuwen, en probeerde in te schatten wat voor type het precies was. Hij leek me een persoon die niet afweek van de informatie op zijn blaadje of andere geschreven en ongeschreven regels. ” Zo moeilijk is het toch niet? Beetje van een blaadje aflezen, waarom doet hij toch zo zenuwachtig joh.” Zei ik tegen mijn vriendin terwijl ik haar in haar zij porde.

De felle kleuren van de bloemen in het park ontsnapten aan mijn blik en verloren mijn interesse bij het gluren door de struiken heen en het ontdekken van verboden vruchten. Er brandde een groot, zwartgekleurd afgesloten hek op mijn netvlies. “Waarom is dat park niet openbaar?.” “Ik denk niet dat een bezoek daar aan werkelijk u wens is, omdat u niet weet wat voor park het is, bovendien is het vandaag gesloten.” Na een uitermate lange discussie met de gids overhandigde hij mij de sleutel, enkel en alleen om mijn nieuwsgierigheid af te straffen door mij in eenzaamheid het park te laten verkennen.

De poort was zo zwaar dat de moeizaamheid om het te openen mij vertelde dat ik niet welkom was. Met mijn ene voet op een fel oranje kronkelend grindpad en mijn andere voet op een grijze betonnen ondergrond overwoog ik nog even de deur dicht te laten vallen. En mij opnieuw aan te sluiten bij de engelachtige toeristengroep. Maar mijn nieuwsgierigheid was te groot en ik tilde mijn linkervoet op zich aan te sluiten bij mijn rechtervoet op het grijze beton.

De zware deur viel achter mij dicht, waarna de warmte, zowel als de kleuren om mij heen vergingen en ik mij bevond in een zwart wit park. In de verte luidde er kinderstemmetjes die een kermisachtig deuntje neuriede , steeds harder en harder waarna er beweging in het park kwam.

Het kermis-deuntje dreunde met een harde bass in mijn oren terwijl ik mij bevond op een kermis in de jaren 80. En ik sperde mijn groengrijze ogen wijd open om mijn blik te laten vallen op de peuters die plaats hadden genomen op half levende kalfjes vastgespijkerd aan een ronddraaiende carrousel, schommels gemaakt van mensendarmen en snoepwinkeltjes vol ingewanden. Onderweg naar de snelste uitgang van het park liep ik per ongeluk twee 5-jarige broertjes tegen het lijf, een tweeling. In hun piepkleine handjes hadden ze beide een ijsje, waarvan de bolletjes kloppende mensenharten waren. “Wil je een likje?” vroegen ze tegelijk…

Meer weten over dromen? klik HIER