Vergeleken in het licht van een heldere zon is het zo anders. Het plein waar ik mij bevind in het holst van winterse nachten. In eenzaamheid tast ik in het donker tot de maan van achter de wolken vandaan komt en haar licht een einde aan mijn zoektocht maakt. Ik versnel mijn pas zonder de elegantie van mijn zwarte jurk aan te tasten, wanneer ik naar hem toe loop.

Terwijl ik mijn handen in zijn nek plaats, glijden de zijne van mijn hals langs mijn borst naar beneden totdat hij een kleine pauze maakt wanneer hij zich vastgrijpt aan mijn heupen. Met zijn hand op mijn dij klem ik mijn blote benen om hem heen om evenwicht te houden. Heel gerust balanceer ik op slechts een dunne naaldhak van mijn zwarte stiletto tussen hemel en hel. Zonder zorgen want zijn donkere ogen vertellen mij dat hij de weg weet om te verdwalen.

De akkoorden van de bandoneon gedirigeerd door de heilige geest zijn verantwoordelijk voor de tranen van ontroering welke mijn satijnen jurk bevochtigen. Een gedicht fluisterend opgelezen door de duivel streelt mijn trommelvliezen en maakt zich schuldig aan de intensiteit van onze onvoorspelbare bewegingen. Op een verlaten dansvloer zijn de duivel en de heilige zoon herenigd om mijn hart sneller te laten kloppen, om het bloed voelbaar door mijn aderen te laten stromen terwijl ik met hen dans.

Hij lacht exotisch naar mij wanneer hij zichzelf ontkleed en zich tegen mij aandrukt. Geluidloos bedrijft hij de liefde met mij op de dansvloer. En met de intensiteit van mijn bewegingen vertelt hij mij al zijn diepste geheimen terwijl de sterren aan de hemel vol jaloezie op ons neerkijken.

Het leven. Hoe hij de tango met mij danst, zo zal hij het nooit met iemand anders dansen…